چند قدم نزدیکتر به خدا

mehdi-lovehistory — Thu, 18 Sep 2008 18:14:18 GMT

خاک است که خويش را به باد ميسپارد ...

و من خويش را به خاکی سپرده ام که ديگر توان پروازش در باد نيست ....

و باد ديگر نخواهد وزيد ، باد شرمنده از بودنش شده

و خاک هنوز دلی دارد قد قطره از دريا....خاک خويش را به بالا خواهد رساند

اگر صورتکهای زشت ما بگذارد ، خاک نيز ابدی خواهد شد ، خاک را کثيف نکنيم ...

و کاش او بیاید که دلمان تنگش است .... کاش او بیاید که خاک را در مقدمش

به گل تبدیل کنیم.....

پ.ن:برای مدتی نامعلوم نیستم اگه نیومدم حلام کنید

mehdi-lovehistory — Mon, 08 Sep 2008 18:03:18 GMT

همیشه حالتی است که تو را از وضعیت کنونی به سمت و سوی مثبتی بکشاند ....

حال مثبت تو چیست؟

پ.ن: حال مثبت میتونه شنیدن یه موسیقی آروم باشه ...

میتونه شنیدن صدای عزیزت باشه ...

میتونه خیس شدن زیر نم نم بارون باشه ...

میتونه گفتن و شنیدن از خدات باشه ...

میتونه ... تو بگو ..چی میتونه باشه ؟؟!! ...

mehdi-lovehistory — Fri, 29 Aug 2008 16:05:18 GMT

این روزها حس می کنم ، انس عجیبی به این زادگاه پیدا کرده ام و دوستش دارم ...

زندگی در دنیای پاک وساده بدون جرم و جنایت و گناه را ... احساس ارامش می کنم ...

فکر جدا شدن از این دنیا مثل برخواستن از خوابی رویایی

و پایان همه خوشیها برایم تحمل ناشدنی است ...

اما وقت ، وقت رفتنه ...

زندگي تولد مرا به نظاره مينشيندو من ميبينم كه او(زندگي) در اين خواب در تمام

اين مدت بر بالينم ايستاده بوده است....

یادم نیست... تصوری دور در ذهنم میرقصد ...

درتاریک ترین و امن ترین جای دنیا خوشبخت زندگی میکنم ...

وقت آمدنم میشود ... بله من زاده ميشوم از عدم به وجود می رسم ...

چروکیده وغمگین , گيج و مبهوت از تجربه گنگي كه از سر گذرانده ام….

و گریزان از دنیای مبهمی که به آن پا نهاده ام مادر مرا در دستانش میگیرد ...

میگریم و میخندند ... میبینم اینجا آدمهای زیادی هستند تا دوستم بدارند

اینجا روشن تر و زیباتر است ...

مادر ...از تو ممنونم برای همه تلاشت برای آمدن و بودن و قد کشیدن من ...

خدایم از تو سپاسگذارم برای همه داشته ها و نداشته هایم که همه از آن و لطف توست ...

سلام به همه ی دوستای گل و مهربونم 10 شهریور تولدمه امروز(8/6/87) میخوام

از همه کسایی که تو این مدت منو تنها نذاشتن و با نظرات و حرفای قشنگشون

به من کمک کردن تا راه خوب رو از بد تشخیص بدم تشکر کنم

یشتر رسم این هست که در این مناسبت ها از دوستای خوب و تشکر و قدردانی میشه

ولی امروز دوست دارم علاوه براین از کسانی یاد کنم که نه تنها با حرفاشون مرحمی

برای زخمهای روح و روانم نبودن بلکه اب سردی به روی همه احساساتم

و نمکی به روی زخم هام بودن که سوزش و عذابی دو چندان رو برام

به ارمغان اوردن...

البته من نه ناراحتم و نه ازشون گله مندم بلکه بی نهایت ممنونم که منو متوجه حضور

ادم هایی کردن که نمیتونن حتی لحظه ای رو بدون نقاب سر کنن ....

خدایا... برای تمامه کسانیکه چشم انتظار و به تو امید بستن سر پناهی ابدی باش

آمین

mehdi-lovehistory — Thu, 14 Aug 2008 20:15:18 GMT

من خواهم رفت ، دلم را با خود خواهم برد و از بام آرزوهايت خواهم پريد

دلم سكوت كرده است ، قلم به دست می گیرم می خواهم از لحظه ای بنویسم

که پا به قلبم گذاشتی .. از لحظه ای که خیس شبنم حضورت شدم ...

ان زمان که اسمان در نگاهم تیره و تار بود ... زمانی که در كابوس پريشاني گرفتار

و روزها برایم شبی تاریک و سیاه بود... حال و هوای دل همیشه ابری و گرفته...

زمانی که چشمانم میزبان اشکهای بیقرارم گشت و لحظه ای که شمعدانی نگاهم

را نوازش کردی ... یادت هست؟؟ آن شبی را که برایم از خودت گفتی

وقتی شنوای سرنوشتت شدم ... و شاهد غصه هایت ...

چقدر برایم سخت بود شنیدن حرفها و غصه هایت...

سکوت کردم و حرفی نزدم نمیدانم لرزش دستانم و گونه های ترم را دیدی؟

با این همه رفتی و مرا در تنهایی خودم رها کردی دوست داشتم این حرفا را

در روز رفتن و جداشدن از تو میگفتم ولی...

چه سلامی؟وقتی شانه هایت مدتهاست به علامت نمی دانم بالاست

و انگار حالا حالاها هم خیال پایین آمدن ندارد.

چه حرفی؟! وقتی تمام حرفها را زدى و تصمیم رفتنت را روى دیوار

هر کوچه پس کوچه ای نوشتی و من فقط خواندم ...

چه دوست داشتنی؟! وقتی به تعداد حروف دوست داشتن هم دوستم نداری ...

چه نامه ای؟! وقتی خداحافط اولین و اخرین کلمه اش بود ...

چه بهانه ای؟! وقتی که بی بهانگی را بهترین بهانه کردی

برای دل کندن و رفتن و بازنگشتن ...

چه عشقی ؟!عاشق بودم و نفهميدی ...حرف زدم و نشنيدی ...گريه كردم و حس نكردی...

زود عاشقت شدم و دير درك كردی ... دیر عاشق شدي و زود رفتی...

چه احساسی؟! احساسم احساسی بود ناب و پاک ولی چیزی که پیوند نخوردنی بود

جادوی طلسم نگات بود...

دیگه حرفی برای گفتن نمانده خسته شده ام از واژه های تکراری...

دیگه نایی برای دوست داشتن نمانده..گاهی وقتها حس میکنم نفسهای اخر رو می کشم ...

گاهی باشتاب پیش میروم وگاهی به شدت در جا میزنم....

تمامی عشق توی تنگ بلوری نگاهت مرا سرمست بودن میکرد ...

اما تو ... اما تو توی یکی از همان روزهای سیاه و سفید با هم بودنمان

تنگ بلوری نگاهت را به زمين زدی وهمه داشتنی ها را شکستی ..

ان لحظه چقدر برایم غریبه بودی یادت هست؟

تو رفتی...و رفتی ... تو رفتی ...

من ماندم .و عشقی شکسته ...دنیا همان ماند وهمان ...

چیزی که عوض شد رویاهای من بودو نگاه های تو و دنیای من و احساس تو...

mehdi-lovehistory — Fri, 25 Jul 2008 10:55:18 GMT

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !

تو اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگی ، صبوری ،

اشک بیصدا ؛ هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !

براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد

و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد

تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

از انتظار ... از انتـظار متــــــنـــــفــــــرم

mehdi-lovehistory — Fri, 11 Jul 2008 05:48:18 GMT

خیلی زود دیر میشه...خیلی زود می فهمه که تنهایی همراه و همدم همیشگیش

و ناامیدی تنها توشه راهش....

رفتنش مثل مرگ ..جدایی مثل یه سنگ ... خیلی زود می فهمه که تنها یادگاریش

سنگ قبریه که خاک روش رو پوشونده... تو خیالش میمیره ...

با اشکاش سنگ سیاه نامهربون رو نوازش می کنه ... شاید دل سنگ آب بشه

و دستاش به دستاش برسه ...اما فاصله دو تا دستا میشه از زمین تا آسمون ...

دنیا واسش خزون درده ...دنیاش میشه یه تونل بی انتها که فقط یه رهگذر داره ...

...یه مرد... اونی که محبوب فصل جدایی رو براش رقم میزنه ...

اونی که رقم خوردن فصل جدید؛ زندگیش رو به خزون همیشگی میکشونه ....

اونی که پیشونیش رو غبار غم گرفته . اونی که سرنوشت مهر خاموشی رو لباش زده

و غربتش به اوج رسیده...با سکوتش فریاد میکشه تا شاید حجم دردش بشه صدا و برسه

به گوشش ... همونی که باید بشنوه ... یعنی میاد تا بشنوه ؟؟!!

مرد ، غربت تنهاییش رو با خدا تقسیم می کنه...از خدا می خواد که تو این دنیا نمونه....

روزگار بی رحم جایی واسه اون تو دنیا نذاشته.روزها و شبها تو جاده مرگ قدم می زنه

قدمهاش خسته از کوله بار غمشه ِ ..

مرد منتظره...منتظره یه پایان ... کاش زن؛ این ها رو می دونست....

کاش می اومد و میدونست دردهای ناگفتشو ...

مرد مثل یه کبوتره که مدتهاست پرواز میکنه اما به ناکجا ....برگشتی اما ... نیست ...

کاشکی زن بیاد و کاش به اندازه درد مرد؛ سکوت کنه........سکوتی به اندازه فریاد ...

mehdi-lovehistory — Sun, 22 Jun 2008 18:47:18 GMT

بنام آنکه من را دیوانه تو کرد و تو را....

می خواستم ديگر برايت ننويسم، اما مگر می شود برای کسی که مرحم باشد، زيبا باشد،

عاشقی را بهتر از هر کسی بداند، سنگ صبور دل خسته ای همچون من باشد و ننوشت.

روزها وشبهایست که سخن گفتن ازهر چه که دیگران برایشان عادی و مقبول است

برای من ساده نیست ، فکر ..... سئوال ..... چرا..... نمیدانم چرا ولی عادت کرده ام

به این حال پر از دودلی و تردیدم .....

از وقتی که رفتی این بغض لعنتی ماندگار شده ....

رفتی وبا رفتنت جای خالیت با همه ی کوچی برایم بزرگ شد و تمام این دنیای کوچکم ،

فکر و خیالم ،پر از خاطره هایی شد که هر کدام جانم را به آتش می کشید ...

خاطراتی که تو خالق انها بودی ....

اخر کجا دنبال مفهومی برای عشق میگردی ؟ که من این واژه را هر شب تا صبح معنا میکنم

از وقتی که بار سفر بستی لحظه لحظه هایم....گرفتار سکوتي سرد و سنگين شدن.

من هر روز بیشتر با تنهایی و گوشه گیری اشنا شدم ....

اکنون کلمات بر زبانم سخت و سخت تر میشود نمیدانم.....

نمیدانم شاید هم که من سخت تر و شکننده تراز تنهايي که سرنوشت برایم رقم زد شده ام

بازی روزگار... بی وفایی تو... تمام روياهاي مرا نابود و ویران کرد

با این که هنوز نمیدانم کجایی اما هر لحظه بیشتر جای خالیت را احساس میکنم...!

مهربانم تن زخمیم آنقدر از چوب بی وفایی های این روز گار تازیانه خورده که دیگر

هوس شیطنت های بچه گانه از سرش پرید ...!آنقدر تنبیه شد که دیگر دستان تو را

برای آرامش زخم هایش و شانه هایت را برای اشک ریختن می خواهد...!

با این حال کوله بار تنهاییم را با یاد حسرت روزها و لحظه های با تو بودن پر میکنم

و قدم به سوی جاده انتظار برمیدارم ولی افسوس که انتظار برای تو صبریست

بی حاصل و تلاشی بی فایده برای به تو نرسیدن....

پاهاي خسته ام تحمل جسمم را ندارد .

و ذره ذره وجودم بانگ ايستادن سر ميدهند .

چشمهايم را ياراي ديدن نيست وگوشهايم تواناي شنيدن .

جسمم خسته و فرسوده گشته و به دنبال اغوشي براي اسودن .

اغوشي ابدي و هميشگي . اغوشي امن و راحت

mehdi-lovehistory — Fri, 06 Jun 2008 05:17:18 GMT

بچه که بودم هر وقت دستام یخ می کرد مادرم اونا رو می گرفت

تو دستاش و ها می کرد تا گرم بشن دستام گرم می شدن

اما نه از حرارت نفسش از گرمی عشقی که تو نفساش بود ...

قد کشیدن دستامو بزرگتر از اون کرد تا باز هم مادر ها کنه و دستای من گرم بشن ...

حالا مدتهاست دستام یخ کردن و سرد موندن ....

هنورم دستام دنبال اون دستان .... دستام منتظرن ......

چشم به راه دستهایی که فقط یک بار مهمونشون بودن...

دستای روزی که برای اولین باردستام اون دستهارو دیدن داغ شدن ، داغ داغ....

از التهاب شیرین عشق باز دستام گرم شدن ...

اما ... اون دستا اومده بودن تا فقط مهمون یه روز دستای من باشن ...

روز به آخر رسید و دستای اون بی خداحافظی دستامو رها کردن ....

دستام هیچ وقت رفتن اون دستا رو باور نکرد .... دستام تنهای تنها شدن ...

بعد از اون دستا گرمای هیج دستی نتونست دستامو گرم بکنه ...

انگار توی اون دستها یه قدرت جادویی بود ... دستام منتظرن تا دوباره بیای....

بیای و دستامو از این سرمای طولانی و زجر آور ، نجات بدی....

بیا و کاری کن که حتی وقتی بدنم هم سرد شده دستام از گرمای دستات گرم باشن

گرم گرم ...

mehdi-lovehistory — Fri, 23 May 2008 09:21:18 GMT

خدایا! دانایی را چراغ راهمان کن

جهنم تاریک بود. جهنم سیاه بود . جهنم نور نداشت. شیطان هر روز صبح از جهنم

بیرون می آمد و مشت مشت با خودش تاریکی می آورد. تاریکی را روی آدم ها

می پاشید و خوشحال بود، اما بیش از هر چیز خورشید آزارش می داد...

خورشید ، تاریکی را می شست . می برد و شیطان برای آوردن تاریکی راه بین

جهنم و روز را می رفت و برمی گشت. و این خسته اش کرده بود.

شیطان روز را نفرین می کرد. روز را که راه را از چاه نشان می داد و دیو را از آدم.

شیطان با خودش می گفت: کاش تاریکی آنقدر بزرگ بود که می شد روز را و نور

را و خورشید را در آن پیچید ........

دراینجا بود که شیطان نابینایی را کشف کرد: کاش مردم نابینا می شدند.

نابینایی ابتدای گم شدن است و گم شدن ابتدای جهنم.

اما شیطان چطور می توانست همه را نابینا کند!

این همه چشم را چطور می شد از مردم گرفت!

شیطان رفت و همه جهنم را گشت و از ته ته جهنم جهل را پیدا کرد.

جهل را با خود به جهان آورد. جهل ، جوهر جهنم بود.

حالا هر صبح شیطان از جهنم می آید و به جای تاریکی، جهل روی سر مردم می ریزد

و جهل ، تاریکی غلیظی است که دیگر هیچ خورشیدی از پس اش بر نمی آید.

چشم داریم و هوا روشن است اما راه را از چاه تشخیص نمی دهیم .

چشم داریم و هوا روشن است اما دیو را از آدم نمی شناسیم.

وای از گرسنگی و برهنگی و گمشدگی.

خدایا ! گرسنه ایم ، دانایی را غذایمان کن.

خدایا ! برهنه ایم ، دانایی را لباس مان کن.

خدایا !گم شده ایم ، دانایی را چراغ مان کن.

حکیمان گفته اند: دانایی بهشت است و جهل ، جهنم.

خدایا ! اما به ما بگو از جهنم جهل تا بهشت دانایی چند سال نوری رنج ،

سعی و صبوری لازم است !؟

mehdi-lovehistory — Fri, 16 May 2008 03:49:18 GMT

به تو فکر می‌کنم، زمان به عقب برمیگردد به یاد می آورم چه شبهایی را که با یاد تو به سحر

می رساندم و چشم به دنیایی می گشودم که هر گوشه اش ساز عشق تو رامی نواخت

لحظه ها، عمر گران را از من می دزد با افکاری پر از حسرت به یاد می آورم دقایقی را

که در فراق تو چه سخت و عذاب اور بر من گذشت چشم هایی که ازعشق خیس می شد.

خوابهایی که از فراق تو پریشان می ماند قلب هایی که با یاد محبوب می تپید نوازش هایی

که دنبال دستهای تو می گشت. اشک هایی که دل را می لرزاند.

آری من خود را به اتش زدم و برای هیچ جنگیدم تا به خود ثابت کنم عاشقانه دوستت داشتم...

می خواستم به خود بفمانم که احساس من هیچ نبود و من اجازه ندادم که دروغ و ریا پاکی

دل مرا به تاراج ببرد...

اما این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که

یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی عشق و صداقت

مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه

قلب مرا در هم کوبیدی ....

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی

اولین مهمان تنهایی هایم بودی...

روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم

دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...

هیچ گاه به من از زخمهای روحت نگفتی و چه آرام آنها را در خود مخفی کردی.

دوست داشتم برق چشمانم را مرهمی کنم بر زخمهای دلت اما لیاقتش را نداشتم....

مدتها بود که به راه های رفته... به گذشته های دور خیره شده بودی ...من تک و تنها پارو

می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود... تحمل کردم ...

هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ...

به من اموخته بود که در سرزمینی که تنها اشک ها یخ نبسته اند باید زندگی کرد...

اما امروز دریافتم که حجمی که در قایق من نشسته بود جز مشتی هیچ چیز دیگری نبود...

و ای کاش زود تر قایقم را سبکتر کرده بودم...

گاهی می اندیشم کاش نفرتی بود که مرا انچنان گستاخ می کرد که قدرت سنگ شدن را

در خود پیدا کنم و لحظه ای دیگر به عشقی معصومانه بیاندیشم ...

با این همه...بهترینم هرگز فراموشت نمی کنم...

چرا که هیچ کس این چنین سحر امیز نمی توانست

چندش انگیزی زندگی را برایم اثبات کند.....

و مرا ببرد آنجایی که مردمانش به هیچ دل می بندند

با هیچ زندگی می کنند به هیچ اعتقاد دارند و با هیچ می میرند